KADZIDŁA NATURALNE Z ETIOPII


Chrześcijaństwo w Etiopii





Etiopia jest jedynym suwerennym państwem Afryki, w którym chrześcijaństwo przetrwało nieprzerwanie od pierwszych wieków aż do dziś.


Za początek chrześcijaństwa w Etiopii uważa się konsekrację Frumencjusza na biskupa przez św. Atanazego z Aleksandrii. Około 330 roku imperium Aksum przyjęło chrześcijaństwo jako religię państwową.


Jedną z najbardziej znanych tradycji etiopskiego Kościoła jest opowieść o wizycie królowej Saby na dworze króla Salomona. Zafascynowana jego mądrością królowa udała się do Jerozolimy, o czym wspomina Pierwsza Księga Królewska (1 Krl 10, 13). Według tradycji etiopskiej powróciła do swojego królestwa brzemienna, a jej syn, Menelik I, miał zostać legendarnym pierwszym cesarzem Etiopii. W młodości Menelik miał udać się do Jerozolimy, aby poznać mądrość swojego ojca Salomona, a następnie powrócić do Etiopii.


Zgodnie z etiopską tradycją podczas tej podróży miał również zabrać ze sobą Arkę Przymierza. Według tego przekazu Arka znajduje się do dziś w Aksum, gdzie ma być przechowywana w miejscu niedostępnym dla zwiedzających.



Postępująca islamizacja Bliskiego i Środkowego Wschodu stopniowo odizolowała Etiopię od reszty świata chrześcijańskiego. Nie zahamowało to jednak rozwoju Kościoła etiopskiego, którego centrum z czasem zaczęło przesuwać się w kierunku południowych regionów kraju.


Między XII a XIII wiekiem Kościół etiopski przeżywał szczególny rozkwit za panowania króla Lalibeli (ok. 1190–1225). To właśnie jemu przypisuje się założenie miasta, które nosi dziś jego imię i które niekiedy nazywane jest „drugą Jerozolimą”. Do naszych czasów zachowały się tam niezwykłe monolityczne kościoły wykute bezpośrednio w skale.


Przez wiele stuleci cesarz Etiopii oraz metropolita koptyjski przybywający z Egiptu sprawowali wspólnie zwierzchnictwo nad Etiopskim Kościołem Prawosławnym. Kościół posiadał wówczas około jednej trzeciej ziemi kraju, a także liczne nieruchomości i inne dobra.



Rewolucja z 1974 roku przyniosła głębokie przemiany polityczne i społeczne, które na trwałe zmieniły oblicze kraju. Po 1977 roku, pod rządami komitetu rewolucyjnego kierowanego przez Mengistu Hajle Marjama, Etiopia została poddana szeroko zakrojonej nacjonalizacji.


Grunty, nieruchomości i szkoły, w tym również szkoły prowadzone przez Kościół katolicki, zostały przejęte przez państwo. Choć część nieruchomości, w tym także szkół, została z czasem zwrócona Kościołowi, przemiany te pozostawiły trwałe konsekwencje.


Kościół znacznie zubożał, podobnie jak całe społeczeństwo etiopskie. W kolejnych dekadach musiał mierzyć się z licznymi trudnościami, między innymi z ograniczaniem działalności seminariów oraz niszczeniem i postępującą degradacją wielu budynków kościelnych.